Samoocena: 10 kwestionariuszy i skal psychometrycznych
Kwestionariusze samooceny to narzędzia psychometryczne, które mierzą, jak dana osoba ocenia własną wartość. Pomagają rozpoznać niską samoocenę, ocenić jej nasilenie i śledzić jej zmiany w praktyce klinicznej.

RSES
Skala samooceny Rosenberga (RSES)
Kwestionariusz służy do pomiaru poziomu samooceny. Składa się z 10 stwierdzeń dotyczących odczuć wobec siebie i obrazu samego siebie. Osoba badana określa stopień zgody z każdym stwierdzeniem, co pozwala ocenić jej globalną samoocenę i akceptację siebie.

PHCSCS-2
Skala obrazu siebie dla dzieci Piers-Harris, wydanie drugie (PHCSCS-2)
PHCSCS-2 to narzędzie samoopisowe służące do pomiaru globalnej samooceny i jej wymiarów u dzieci i młodzieży. Dostarcza szczegółowego profilu obrazu siebie w kilku obszarach, co czyni je przydatnym w badaniach przesiewowych, planowaniu interwencji i badaniach psychologicznych.

SEI
Inwentarz samooceny Coopersmitha (SEI)
Inwentarz samooceny Coopersmitha to narzędzie oceny psychologicznej służące do pomiaru poziomu samooceny. Jest przeznaczony dla różnych populacji i pomaga klinicystom lepiej zrozumieć, jak dana osoba postrzega własną wartość. To kwestionariusz samoopisowy, który osoba badana może wypełnić samodzielnie.

SLCS
Skala lubienia siebie i poczucia własnych kompetencji (SLCS)
Skala lubienia siebie i poczucia własnych kompetencji (SLCS) mierzy dwa odrębne wymiary samooceny: poczucie własnej wartości (lubienie siebie) oraz postrzeganie własnych kompetencji (poczucie kompetencji). Kwestionariusz pomaga odróżnić afektywne i poznawcze aspekty samooceny i może być przydatny w ocenie klinicznej, badaniach naukowych lub w monitorowaniu terapii młodzieży i dorosłych.

SPSSE
Skala postrzeganej własnej skuteczności społecznej (SPSSE)
SPSSE ocenia poziom przekonania osoby o własnej zdolności do skutecznego radzenia sobie w różnorodnych sytuacjach społecznych. Stosuje się ją zwłaszcza do pomiaru społecznego poczucia własnej skuteczności u młodzieży i młodych dorosłych w kontekście klinicznym lub badawczym; pomaga też wskazać potencjalne trudności w interakcjach społecznych.

CSE
Skala poczucia własnej skuteczności w radzeniu sobie (CSE)
Skala poczucia własnej skuteczności w radzeniu sobie (CSE) to narzędzie samoopisowe mierzące przekonanie osoby o jej zdolności do stosowania skutecznych strategii radzenia sobie w trudnych lub stresujących sytuacjach. Ocenia postrzeganą skuteczność własną w różnych obszarach radzenia sobie (pozyskiwanie wsparcia społecznego, radzenie sobie z emocjami, rozwiązywanie problemów) i może służyć do monitorowania psychoterapii lub w ocenie klinicznej.

GSE
Skala uogólnionej własnej skuteczności (GSE)
Skala uogólnionej własnej skuteczności (GSE) ocenia ogólne przekonanie osoby o jej zdolności do radzenia sobie z różnorodnymi sytuacjami życiowymi. Jest szeroko stosowanym narzędziem do pomiaru postrzeganej wiary we własne możliwości i motywacji do podejmowania wyzwań osobistych i zawodowych.

SSES
Skala samooceny jako stanu (SSES)
Skala samooceny jako stanu (SSES) to kwestionariusz samoopisowy służący do oceny samooceny przeżywanej w danym momencie, w odróżnieniu od samooceny ogólnej, czyli cechy. Mierzy wahania samooceny po różnych wydarzeniach życiowych lub bodźcach eksperymentalnych w trzech wymiarach: wykonania, wyglądu społecznego i oceny społecznej.

SOQ
Kwestionariusz samouprzedmiotowienia (SOQ)
Kwestionariusz samouprzedmiotowienia ocenia, w jakim stopniu dana osoba internalizuje uprzedmiotawiające spojrzenie na własne ciało; badany głównie u kobiet, ma też zastosowanie u mężczyzn. Pomaga zmierzyć, jak wartości związane z wyglądem fizycznym wpływają na zachowanie i samoocenę.

SCT
Test pewności siebie (SCT)
Kwestionariusz służy do oceny poziomu pewności siebie. Obejmuje trzy podstawowe aspekty: pewność siebie, umiejętności asertywne i samoocenę.
Najczęściej zadawane pytania
Co mierzy skala samooceny?
Najczęściej ogólną ocenę własnej wartości. Niektóre narzędzia badają konkretne obszary.
Czy samoocena jest stabilna?
Ma składową stabilną i składową wrażliwą na kontekst i wydarzenia życiowe; monitorowanie pomaga udokumentować jej zmiany.
Dlaczego warto ją oceniać w gabinecie?
Ponieważ niska samoocena towarzyszy wielu zaburzeniom i sama w sobie może być celem terapii.
Samoocena w praktyce klinicznej
Samoocena to ogólny sąd danej osoby o własnej wartości. Jest wymiarem transdiagnostycznym, często obniżonym w depresji, zaburzeniach lękowych i zaburzeniach odżywiania.
Skale określają poziom samooceny i jego zmiany; pomagają zrozumieć podatność psychiczną i mogą wyznaczać cel terapii.
- Samoocena jest czynnikiem transdiagnostycznym, a nie zaburzeniem samym w sobie, i nie stanowi diagnozy w DSM-5.
- Niska samoocena wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń lękowych i depresyjnych.
- Samoocena globalna różni się od samooceny w poszczególnych obszarach (sfera społeczna, sfera fizyczna, kompetencje).