Inwentarz trybów schematów (SMI)

Każdy tryb punktuje się osobno jako średnią z jego pozycji na skali częstości od 1 do 6, co sprawia, że 14 trybów można ze sobą porównywać, choć zawierają od 4 do 10 pozycji.

Każdą średnią odnosi się następnie do norm wersji 1.1, ustalonych na próbie osób niebędących pacjentami i na próbie pacjentów z zaburzeniem osobowości. Daje to pięć poziomów: bardzo niski, przeciętny, umiarkowany, wysoki i bardzo wysoki. Poziom „przeciętny” odpowiada zakresowi populacji ogólnej; poziomy „wysoki” i „bardzo wysoki” wskazują na tryb, który osiąga lub przekracza średni poziom obserwowany u pacjentów.

Dwa tryby, Szczęśliwe Dziecko i Zdrowy Dorosły, są adaptacyjne i odczytuje się je odwrotnie: w ich przypadku sygnałem klinicznym jest niski wynik, a ich progi maleją zamiast rosnąć.

Interpretacja skupia się na konfiguracji dominujących trybów i ich wzajemnych relacjach, a nie na pojedynczej wartości. Ponieważ tryby są stanami przejściowymi, a nie cechami, punktacja odzwierciedla bieżący okres i ma największą wartość przy porównywaniu kolejnych badań.