Skala zaburzenia przedłużonej żałoby (A-PGDs)

Pozycje od 1 do 16 ocenia się na skali od 1 do 5, od „wcale” do „skrajnie”. Pozycję 17 ocenia się od 1 do 5, a następnie uzupełnia odpowiedziami „tak” lub „nie” dotyczącymi występowania niemal codziennie i obszarów upośledzenia funkcjonowania. Pozycje od 18 do 20 ocenia się odpowiedzią „tak” lub „nie”. Zgodnie z oryginalnym kluczem objaw uznaje się za obecny od wyniku 4, a interpretacja sprawdza następnie obecność co najmniej jednego objawu podstawowego, wymaganej liczby objawów towarzyszących, upośledzenia funkcjonowania, reakcji przekraczającej normy społeczno-kulturowe oraz czasu, który upłynął od straty, według ICD-11 lub DSM-5-TR. Nowsza, dwuetapowa metoda przesiewowa wymaga najpierw co najmniej jednego objawu podstawowego ocenionego na 3 lub więcej, a następnie wyniku ogólnego co najmniej 27 dla objawów towarzyszących według ICD-11 lub 29 dla objawów towarzyszących według DSM-5-TR. Wynik wskazuje na ryzyko lub prawdopodobny przypadek i musi zostać potwierdzony klinicznie.